Historia
- Szczegóły
Kaplica pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy zbudowana została w 1905 roku – niedawno obchodziła swoje 100 lecie.
Opis obrazu:
Matka Boska Nieustającej Pomocy
– wizerunek (ikona) Matki Bożej – Najświętszej Maryi Panny, patronki najbardziej smutnych i potrzebujących, którzy odczuwają szczególnie potrzebę miłości i opieki. 23 czerwca 1867 r. nastąpiła uroczysta koronacja Obrazu Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
27 czerwca obchodzony jest jako dzień poświęcony Matce Bożej Nieustającej Pomocy.
Matka Boska Nieustającej Pomocy jest szczególnie czczona w Kościele Starokatolickim Mariawitów, który za jedno z podstawowych swoich zadań stawia właśnie wzywanie nieustającej pomocy Najświętszej Maryi Panny.
- Szczegóły
Grodkowice to niewielka miejscowość położona w gminie Kłaj. Wieś usytuowana jest w zachodniej części Kotliny Sandomierskiej – na Pogórzu Wielickim. Przejeżdżając obok, drogą krajową DK-94, nie zauważymy w niej nic szczególnego. Warto jednak poznać jej historię i zobaczyć to, co świadczy o niej do dnia dzisiejszego.
Żeleńscy z Żelanki wywodzą się ze starej, historycznej rodziny herbu Ciołek. Pierwsze akty mówiące o przedstawicielu tego rodu pochodzą już z roku 1413. Żeleńscy przez wiele pokoleń wyznawali kalwinizm, co stanowiło o specyficznym charakterze rodziny. W 1623 roku Zofia z Lanckorońskich Czuryłowa sprzedała Grodkowice z okolicznymi dobrami Stanisławowi Żeleńskiemu herbu Ciołek z Żelanki. Syn Stanisława (Marcjan) wybudował ok. 1670 roku w Grodkowicach dwór, który przetrwał do 1902 roku.
W Grodkowicach urodził się Władysław Żeleński (1837-1921). Był dyrektorem Towarzystwa Muzycznego w Warszawie, w Krakowie założył Konserwatorium, którego został dyrektorem. Władysław Żeleński to twórca utworów fortepianowych, na orkiestrę, oper oraz pieśni solowych i chóralnych. Chlubę rodzinie przynieśli także jego synowie Stanisław Gabriel - krakowski witrażysta i Tadeusz “Boy”. Postacie bezpośrednio związane z miejscowością to Marcjan, znany pianista - samouk, zamordowany podczas rabacji chłopskiej w 1846 roku, Władysław i Karol (ojciec i syn) wykwalifikowani rolnicy, którzy stworzyli ze swej posiadłości wyróżniający się majątek znany z wysokiej kultury rolnej, hodowlanej i elitarnej produkcji zbożowo-nasiennej.
A obecnie?
- Szczegóły
Był luty, rok 1846.
Od kilkunastu lat trwało powolne przygotowanie powstania narodowego, jednak hasła polityczne nie przemawiały do prostej ludności. Powstańcy spodziewali się bierności ludu. Tymczasem po wsiach zaczęły krążyć plotki, o tym że panowie będą rżnąć chłopów. Sugerowano, by wszyscy przygotowywali widły kosy, cepy dla swojej obrony. W podjudzaniu prym wiedli starostowie cyrkułów oraz urzędnicy austriaccy. Plotki głosiły, iż cesarz chce znieść pańszczyznę, ale panowie się temu sprzeciwiają. Już w połowie lutego chłopi atakowali pod Tarnowem, przygotowującą powstanie szlachtę. Około 20 lutego, bunt chłopów przeniósł się w nasze strony. Najczęściej grupy szły atakować sąsiednie dwory, by ofiary nie mogły zidentyfikować agresorów i morderców. Napadano na majątki ziemskie, plebanie, klasztory, niszczono sprzęty, rekwirowano ziarno, zwierzęta. Mordowano właścicieli dworów, a niekiedy także zaufaną służbę. Księża próbowali zapobiec tragediom, ale plotki, że cesarz „skasował” dziesięcioro przykazań, doprowadziły do ataków na księży, niszczenia mienia kościelnego. Szacuje się, że w tych dniach życie mogło stracić do dwóch tysięcy osób.