11 listopada obchodzimy Święto Niepodległości. W pierwszej Kronice Szkoły w Grodkowicach, prowadzonej przez Siostry Służebniczki, dnień ten nazywany był Świętem Zmartwychwstania Polski. Z tej okazji co roku odbywały się – i odbywają się do dziś – okolicznościowe akademie, „popisy uczniów” (tak nazywano w okresie międzywojennym występy dzieci i młodzieży szkolnej). Tematem akademii są często symbole narodowe – flaga, hymn i godło.
Dziś chcielibyśmy przedstawić inny symbol polskości nieznany na terenie Galicji, do której należała Małopolska.
10 listopada 2011 roku w Dzienniku Polskim ukazał się artykuł „Fasola niepodległości”. W nim pan Zenon Szewczyk opowiadał historię małych ziarenek fasoli, która zwłaszcza w zaborze rosyjskim była symbolem utraconej Ojczyzny. Pan Zenon otrzymał od emerytowanego lekarza Z. Kukiera (pochodzącego z Kresów) garstkę ziaren, które intensywnie rozmnażał. Zebrane informacje, a także jego starania sprawiły, że w 2010 roku fasola ta została zarejestrowana w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz wpisana na listę produktów tradycyjnych pod nazwami „Polska fasola z orzełkiem” lub „Fasola niepodległości”. Białe niewielkie ziarna posiadają znamię koloru czerwonego przypominające piastowskiego orła. Niewielka plamka nad głową przypomina koronę.
Sadzenie fasoli w XIX wieku stało się przejawem patriotyzmu, dlatego też wszyscy, którzy to robili byli ścigani przez władze carskie. Za posiadanie fasoli z orzełkiem można było zostać zesłanym na Sybir. Fasolę sadzili ubodzy i zamożni. Najczęściej niewielkie rośliny ukrywały się wśród grządek ziemniaków. Gospodynie pamiętały, by ziarna pojawiały się na stole podczas Wigilii. Tym, niestety też narażały się Moskalom. W przekazywanych opowieściach powstańcy styczniowi z ziarenkami fasoli w kieszeniach wyruszali walczyć z zaborcą.